امتیاز دادن

 

 


«وارِه» یا «وارا»، بارزترین نوع همیاری سنتی در زمینه دامداری است.

این همیاری در بین مردم روستاهای شهرستان تفرش، رواج دارد .

 

شیوه همیاری در  «واره» از این قرار است که :

چند خانوار روستایی که تعداد دامشان محدود بوده و شیر کمتری دارند، با هم شیر را  «واره» می‌ کردند، به این ترتیب که هر روز شیر گوسفندانشان را دوشیده و به یک خانواده قرض می‌دهند تا او بتواند با مقدار شیر بیشتری که در اختیار دارد، فرآورده های لبنی و دامی تهیه کند.

 

معمولا شیر را در ظرف مسی که  «بادیه» گفته می شود، قرض می دادند.

هرکس باید هر مقدار شیری را که در نوبت واره خود از دیگر افراد دریافت کرده، در نوبت بعدی به آن ها پس دهد.

 

کوچکترین و در عین حال ساده ترین واحد اندازه گیری شیر که در شهرستان تفرش دیده شده،  «لَلِه» است.

 

لله (Lale)، چوبی به طول تقریبی ۱۰ سانتی متر و به ضخامت یک بند انگشت است که معمولاً از چوب درخت مو تهیه می شود و گره دار است.

از هر گره آن در اندازه گیری شیر استفاده می شود.

هرگاه پیمانه ی شیر (دیگ مسی) پر نشود، برای اندازه گیری حجم شیر داخل ظرف، از لله استفاده می کنند.

هرکس موظف است معادل تعداد پیمانه یا تعداد گره شیر که از یک خانواده دریافت کرده، در نوبت بعد پس دهد.

 

همه شیرهای جمع شده در یک نوبت واره را می جوشاندند و ماست می کردند. ماست ها را داخل مشک ریخته و با تکان دادن، کره آن را می گرفتند و کره را تبدیل به روغن می کردند.

از دوغ آن، کشک  و از آب دوغ، قرقروت یا  «زِج» تهیه می‌ کردند.

به این ترتیب از تفریط روزانه شیر، جلوگیری می کردند.

 

واره ها از اواخر بهار تا اواخر پاییز ادامه داشت.

 

واره در لغت به معنای  «نوبت» است.


 

 

تهیه و تنظیم : سپیده محبّ علی

 

برگرفته از:

کتاب مردم نگاری شهرستان تفرش، حمید رضا حسنی

کتاب نسیم تفرش،محمد ابراهیم افضلی

www.vajehyab.com

اشتراک این خبر در :