امتیاز دادن

looleheng


  • لُولِهِنگ / لُولِنگ / لُولِئین.

آفتابه ای را گویند که از گِل پُخته ساخته شده باشد، آفتابه سفالین.

ظرف سفالی لوله‌دار، شبیه آفتابه که از آب پر می کردند.

 

  • لُولِهِنگ خانه.

محلی که چند مستراح برای عموم در آن ساخته باشند، مستراح عمومی (در مسجدها و حمام های قدیمی):

« لولئین خانه، محوطه وسیعی در کنار یا خارج مساجد بود که اطراف آن را مستراح می ساختند و وسط آن حوضی می کندند و بلندیِ صُفِه مانندی کنار حوض می ساختند و لولئین ها را کنار حوض، ردیف می کردند و یک نفر روی آن بلندی می نشست و متصدی پُر کردن لولئین ها می شد.» (تهران قدیم، صفحه ۲۷).

 

  • لُولِهِنگ دار.

به نگهبان لولئین یا کسی که لولئین ها را پر از آب می کرد،  لولهنگ دار می گفتند.

(لولهین دار. ابریق دار (در مساجد و مدارس و بقاع متبرکه) ).

 

  • لولِهنگ کسی (خیلی) آب گرفتن (یا: وَرداشتن).

کنایه از اعتبار و حیثیت یا مکنت و قدرت داشتن است. (مترادف خر کسی رفتن می باشد.)

 

« شازده گلدوسی توی تمام شهر، بعد از شاباجی خانم، لولهنگش بیشتر از همه آب می گرفت.» (سرگذشت کندوها، صفحه ۷۷).

« معلم ها … لابد هر کدام در حدود من صاحب عنوان و معلومات بودند و به هر صورت آن قدر لولهنگشان آب می گرفت که از یک فرّاش، توقع سلام داشته باشند.» ( مدیر مدرسه، صفحه ۴۹).

« در بساط شاه، رمّال باشی لولهنگش خیلی آب می گرفت و آنقدر پول و پله جمع کرده بود که حساب نداشت.» (افسانه ها، صفحه ۱۲۸).

 

  • توضیحات کامل مربوط به ضرب المثل «لولهنگش آب برمی دارد» را در بخش ضرب المثل ها دنبال کنید.

 

 


  • از همراهان عزیز وب سایت رسمی تفرشیا تقاضا داریم، تصاویر اشیاء قدیمی مانند «لولهنگ» را جهت تکمیل آلبوم وسایل زندگی و کار در گذشته (تفرش)، برای ما ارسال کنند.

 

برگرفته از:

کتاب فرهنگ فارسی عامیانه، ابوالحسن نجفی

واژه نامه بوربَسِّه، به کوشش ایرج افشار

www.vajehyab.com

 

اشتراک این خبر در :