امتیاز دادن

پروفسور پروانه وثوق، « فرشته نجات کودکان سرطانی ایران »

 

پروفسور پروانه وثوق، متولد اسفند ماه ۱۳۱۴ در تفرش (استان مرکزی) بودند.

ایشان، دکترای عمومی خود را در سال ۱۳۴۲ از دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهران، دریافت کردند. دوره‌های تخصصی و فوق تخصصی‌ اطفال را در دانشگاه‌های کمبریج، ماساچوست و ایلینوی و دوره تکمیلی فوق تخصصی خون و سرطان کودکان را در دانشگاه واشنگتن، سپری نمودند.

پروفسور پروانه وثوق، طبابت در ایران را از سال ۱۳۵۰ آغاز نمودند. ایشان که از مؤسسان رشته فوق تخصصی خون و سرطان کودکان بودند، بخش هماتولوژی و آنکولوژی اطفال را در بیمارستان علی اصغر راه‌اندازی کردند.

ایشان همچنین با حضور داوطلبانه و هدایت علمی، سبب شدند تا بیمارستان فوق تخصصی سرطان کودکان محک، در سال ۱۳۸۶ شروع به فعالیت کند و تعداد زیادی از کودکان مبتلا به سرطان را درمان کنند.

پروفسور وثوق با مهربانی،‌ بردباری، دانش ارزشمند و وارستگی از مسائل مادی تلاش خود را تا آخرین روز حیات در جهت بهبود و خدمت رسانی به کودکان مبتلا به سرطان ادامه دادند.

از این استاد فرزانه بیش از ۱۰۰ عنوان مقاله و کتاب در زمینه بیماری‌های خون و سرطان کودکان به جای مانده است، که آخرینِ آنها به عنوان نمونه معرفی می‌شود:

حضور فعال او در انجمن‌ها و برنامه‌های تخصصی بین‌المللی چون انجمن بین المللی سرطان اطفال (SIOP)، اتحادیه بین المللی کنترل سرطان (UICC)، شبکه بین المللی تحقیق و درمان سرطان (INCTR)، اتحادیه سرطان کودکان خاورمیانه (MECCA)، برنامه سرطان اطفال در کشورهای در حال توسعه(PODC)، ریاست برد فوق تخصصی خون و سرطان کودکان و عضویت در فرهنگستان علوم پزشکی ایران نشان از دانش و تخصص حرفه ای او است.

 

پروفسور پروانه وثوق، در سالهای خدمات موثر پزشکی خود، کودکان سرطانی بسیاری را از سراسر جهان درمان کرده و به آنان سلامتی را بازگردانده بود و هیچ گاه ازدواج نکرد. شاید او هم همچون «مادرترزا »، زمانی بر سر دو راهی زندگی و عشق ایستاده و عشق را برگزیده باشد…

بارها به ایشان پیشنهاد شده بود که برای مشاغل تحقیقاتی در ازای دریافت حقوق هنگفت و امکانات دیگر، ساکن کشورهای اروپایی و آمریکایی شود. ولی ایشان، خدمت رایگان به کودکان سرطانی وطنش را برگزید و ترجیح داد در ایران بماند و لقب “فرشته نجات کودکان سرطانی” را تا آخرین روز زندگی در کنار نامش داشته باشد.

سحرگاه ۳۰ اردیبهشت سال ۱۳۹۲، لحظه پرکشیدن پروانه امید کودکان سرطانی بود.

لحظه لحظه ی سالهای نبودنش سرشار از رویش بذر امیدی است که وی، در زیر سقف محک کاشت. امید به بهبودی، امید به ادامه کودکی، و امید به زندگی…

 

پروانه بودن، قلب پروانه ای می طلبد.

 

 

برگرفته از:

www.mahak-charity.org

www.khabaronline.ir

berke91.blogfa.com

http://ebrat.ir

اشتراک این خبر در :